Dood water is reeds de zevende
thriller van Toni Coppers. Met Liese
Meerhout heeft Toni Coppers een populaire commissaris neergezet. Zo wil VTM
Coppers gebruiken als de opvolger van Aspe.
Inhoud
Langs de Antwerpse Scheldekaaien vindt
Jan Goethals, een toevallige wandelaar, een pijp. De pijp blijkt toe te behoren
aan missiepriester Albrecht Stuyt. Tijdens het dreggen naar het lijk vinden de
duikers niet het lijk van de priester, maar wel dat van een voormalig hoertje :
Pina Gonzales.
Commissaris Liese Meerhout van de
Antwerpse moordbrigade krijgt kop noch staart aan het gebeuren. Het parket
beschouwt de zaak van de verdrinkingsdood als een zelfmoord.
Jan Goethals, de man die de pijp
gevonden heeft, is sinds kort weduwnaar en wandelt sindsdien als tijdverdrijf
regelmatig langs de haven. Hoofdinspecteur Michel Masson, inspecteur Laerent
Vandenbergh en hoofdinspecteur Sofie Jacobs hechten weinig geloof aan de
verklaring van Jan.
Priester Albrecht Stuyt wordt in de
media beschuldigd van kindermisbruik. De priester zou naar aanleiding van deze
beschuldigingen, jaren geleden, naar Afrika overgeplaatst zijn. Dirk Stuyt, een
neef van de priester, wordt ontmaskerd als verantwoordelijke voor het lekken
van dit verhaal naar de pers. De afdeling Moord beschouwt hem hierdoor als een
hoofdverdachte.
Wanneer het verminkte lijk van de
gewurgde Albrecht Stuyt aanspoelt, stapelen de vragen zich op. Wie zit er
achter de moord op de priester?
Commentaar
De manier
van schrijven, de opbouw van de plot en de inzage van de karakters bewijzen dat
ook dit boek weer een echte Toni Coppers is.
Liese
Meerhout kleurt niet altijd binnen de lijntjes en werkt zich daardoor af en toe
in een lastig parket.
“Ik
wil nu naar de Paradise”, zei Liese toen ze bij de auto kwamen.
Masson
schudde zijn hoofd en ging achter het stuur zitten.
“De
zaak is geklasseerd, Liese. Wat ga je daar in godsnaam mee bereiken? Wil je
echt Torfs op je nek?”
Hij
manoeuvreerde de wagen op de parkeerplaats. “Wees verdomme eens slim in plaats
van altijd zo impulsief te zijn”, bromde hij.
Door
het ganse verhaal loopt ook nog een steeds weerkerende vraag of er nu
kindermishandeling in het spel is of niet.
Beoordeling
Toni Coppers
behoort al lang tot het kruim van onze thrillerschrijvers. Ook in dit boek
bevestigt hij weer zijn status.
Vanaf het
moment dat je aan het boek begint, wil je het hele verhaal kennen.
Pas op de
laatste bladzijde vertelt de schrijver hoe de vork in de steel zit.
Voor de
liefhebbers van de moderne misdaadroman is dit alweer een aanrader.
Uitgeverij Manteau Antwerpen. 2014,
309 blz.
Ludo Geluykens